مدارانسانی

حتی ازفاصله های دور،ازانتهای افق های دورونزدیک.

انگارجایی نوشته این هابایددریک مدارباشند؛یک روزی،یک جایی است که بایدباهم برخوردکنند...

آنوقت؛میشوندهم شکل،مهرشان آکنده ازهم،حرفهایشان میشودآرامش.

خنده شان،کلامشان مینشیندروی طاقچه دل.

نباشنددلتنگ میشوی.

هی مرورشان میکنی وازآنهاخاطره میسازی.

"یادمان باشدحضورهیچکس اتفاقی نیست".